Monday, November 26, 2018

Lonely Traveller's Waterfall Expedition & Wheelchair - හුදෙකලා සංචාරකයාගේ දියඇලි සවාරි සහ රෝදපුටු

නැවතත් හුදෙකලාවේ සංචාරයක යෙදෙන්නට අවස්ථාව ලැබුණා. ඇත්තටම මේ සංචාරයේ මූලික අරමුණ වුණේ ඉතා අසරණ අාබාධිත දරු පැටියෙකුට රෝද පුටුවක් ලබා දීම. මීට කලින් රෝදපුටුවක් දෙන්නට ගිය පරණ කාර් චාරිකාව මෙතනින් බලන්නට පුළුවන්. http://sobaroo.blogspot.com/2018/04/old-wagon-tours-moonplains-expedition.html
මේ දරුවා සිටින්නේ මස්කෙළිය ප්‍රදේශයේ ඉතා දුෂ්කර වතුයායක. Mocha Estate නමින් හැඳින්වෙන එය මස්කෙළියේ සිට කිලෝමීටර් නවයක් පමණ ඈතින් මාඋස්සාකැලේ ජලාශයේ ඉහළ පිහිටා තියෙනවා. රෝද පුටුව මිලදී ගත් සමාගම එය හැටන් දුම්රිය ස්ථානය තෙක් ප්‍රවාහනය කර දුන් නිසා මට තිබුණේ හැටන් සිට එය මොකා වත්තට රැගෙන යාමයි. එය කිලෝමීටර් 38 ක පමණ ගමනක්.
වෙනදා සුපුරුදු රාත්‍රී තැපැල් දුම්රිය මෙවර වෙන්කර ගත හැකි වුණේ නැත්තේ පසුදා පෝය දිනය වීම නිසායි. එබැවින සවස තුනට පමණ කොළඹ මධ්‍යම බස් නැවතුම් පොළෙන් බස් රියක නැගුණු මම හැටන් බලා පිටත් වුණා. ඒ බස්රථ ගමන අමතක නොවන එකක් බවට පත්වුණේ එහි වටේම දමා තිබුණු එල්ඊඩී ස්ට්‍රිප් ලයිට්ස්, මහ විශාල රූපවාහිනී තිරයෙන් වෑහුණු කුණු රහ ගීත හා අසංවර රියදුරාගේ මහහඬ නංවන මියුසික් නලාව නිසායි. සේනානායක වේරලියද්ද බොඩි ෆිට් රතු ටීෂර්ට් එකක් ඇඳ ජොල් බඩ හොල්ලමින් විවෘත දුම්රිය මැදිරියක නැගී "පුක තද කරං - මහමෙර තරං" කියද්දි මට වමනය නෑවිත් බේරුණේ යන්තමින්. පැය පහක පමණ භයංකර ගමනක් අවසානයේ මං රෑ අටට පමණ හැටන් වලින් බැස ගත්තේ පූර්ණ මාඤ්ඤමිකතාවයට (Total eccentricity) පත්වෙලයි. එදින හැටන් නගරයේ පුංචි නවාතැනක රාත්‍රිය ගත කළ මං පහුවදා උදේම රෝදපුටුවත් අරං මොකාවත්තට පිටත් වුණා.
මා උස්සාකැලේ ජලාශය
මොකා වත්ත බෝම සුන්දර වතු යායක්... නමුත් මේ සුන්දරත්වය යට හැංගුණු කඳුළු කතා නම් බෝමයි.
කිරිසිනා
අතිශය දුෂ්කර ජීවිත ගෙවන වතු කම්කරුවකුගේ පුත්‍රයෙක් වන මේ ආබාධිත දරුවා රෝදපුටුවෙන් එහාමෙහා යමින් සිනා සලද්දී මෙතෙක් මා ඒ වෙනුවෙන් ලද වෙහෙස හිරු දුටු පිණි සේ වියැකී ගියා. මා සමග ගමනට සහභාගි වුණු, දැඩි සිත් ඇත්තන් ලෙස ප්‍රකට විශේෂ බලකා නිලධාරීනුත් රහසින් කඳුළු පිසදමනු මා බලා සිටියා. 
හුදෙකලා සංචාරකයා
ඉන් පසු විශේෂ බලකා නිලධාරීන්ට සමුදුන් මම හුදෙකලා සංචාරය ඇරඹුවා.
මම මුලින්ම නැරඹුවේ මොකා වත්තට ඉහළින් ඇති මොකා ඇල්ල ලෙස හැඳින්වෙන මේ සුන්දර ඇල්ලයි.
බැලූ බැල්මට අඩි දෙසියයකට ආසන්න උසක් පෙන්නුම් කරන එය මොකාවත්ත වාසීන්ට පානීය ජලය සපයන එකම ප්‍රභවයයි.
ඉන්පසුව මාඋස්සාකැලේ හන්දියෙන් ත්‍රිරෝද රථයක නැගුණු මම ඇබර්ඩීන් ඇලි සොයා ගියා. මේ මාර්ගය දිව යන්නේ සප්තකන්‍යා කඳුපාමුලින්.
කලවැල්දෙණිය ගම්මානයට ආසන්න වන විට ඇබර්ඩීන් දියඇල්ල වෙත පිවිසෙන පඩිපෙළ දක්නට ලැබෙනවා. ඊට මදක් ඉහළට ගමන් කළ විට ඇබර්ඩීන් ඇල්ල ඉහළ පිහිටි තවත් ඉතා සුන්දර ඇලි කිහිපයක් දකින්නට පුළුවනි.
ඇබර්ඩීන් ඇල්ලේ මුදුන
ඇබර්ඩීන් ඇල්ල මුදුනේ සිට මදක් ඉහළට ගමන් කිරීමෙන් මේ සොඳුරු ඇලි දැක ගන්නට පුළුවන්.
ඉහළ ඇබර්ඩීන් ඇල්ල අංක 01
මේ දියඇල්ල පාමුල ඇති තටාකය ඉතාම සුන්දර එකක්. එමෙන්ම ආරක්ෂාකාරීව දිය නෑමට සුදුසු බවත් පැහැදිලිව පෙනුනා. දිය නෑමේ සූදානමකින් නොපැමිණියත් මේ සුන්දර ජලාශය මගහැර යාම කිසිසේත් කළ හැක්කක් නොවුණ නිසාත්, කිසිම මිනිස් ප්‍රාණියෙක් නොගැවසෙන අතිශය හුදෙකලා පෙදෙසක් වීම නිසාත් මෙහි ස්කිනී ඩිපිං කරන්නට මං තීරණය කළා.
තටාකය
මෙවන් සුන්දර හුදෙකලා පරිසරයක, දියදහරාවල සිලිසිලියත්, කුරුලු කූජනයත් විඳිමින්, පූර්ණ නිර්වස්ත්‍රව ගෙලවටක් දියේ බැස සිටීම කොයිතරම් මිහිරි අත්දැකීමක්දැයි එය විඳ නැත්තෙකුට තේරුම් කිරීම පහසු නැහැ.
බිම වැඩියා වූ උඩවැඩියා
පරිස්සමෙන් වටාපිටාව නිරීක්ෂණය කිරීමෙන් මේ වගේ සුන්දර වනමල් රාශියක් දක්නට පුළුවන් වෙනවා.
වනමල්
වනමල්
එම දිය ඇල්ල අසළින් හෙමිහිට පරිස්සමෙන් උඩට නැගීමෙන් තවත් ඉතා සුන්දර කුඩා දියඇල්ලක් සමීපයට එන්නට පුළුවන්. 
ඉහළ ඇබර්ඩීන් ඇල්ල අංක 02
හැඩයෙන් තරමක් පහන්තුඩාව ඇල්ලට සමීප මේ පුංචි ඇල්ල පාමුල තටාකය නම් ගැඹුරු බව පෙනුනා. ඉන්පසු නැවත ප්‍රධාන පාරට පිවිසි මම ප්‍රධාන ඇබර්ඩීන් දියඇල්ල සොයා ගියා.
ඇබර්ඩීන් ඇල්ල
කෙහෙල්ගමු ඔයේ නිර්මාණයක් වන ඇබර්ඩීන් ඇල්ල අතිශය සුන්දර දිය ඇල්ලක්. එහි පාමුල තටාකය නම් ගැඹුරු බව නොකියාම බැහැ. 
පාමුල තටාකය - Base Pool
ආරක්ෂාකාරීව දියඇල්ල නැරඹීම සඳහා නැරඹුම් පීඨිකාවක් අඹගමුව ප්‍රාදේශිය සභාව මගින් සකසා තිබෙනවා. එහි සිට ඇල්ල නැරඹීම ඉතාම ආරක්ෂාකාරීයි.
හුදෙකලා සංචාරකයාගේ තවත් දියඇලි දඩයමක් අවසන් වුණේ එහෙමයි. ඉතා වෙහෙසකාරී දිනයක් වුණත් ආත්ම තෘප්තිය අතින් ඉහළ සංචාරයක් ලෙස එය මගේ මතක පොතට එකතු වුණා.


Tuesday, November 13, 2018

Kethigahana Ella Revisited - කැතිගහන ඇල්ල සොයා නැවතත්


මේ ගෙවී යන්නේ සංචාරකයන්ට යහපත් කාලසීමාවක් නොවෙයි. එක දිගට මේ සතිය තුළ වාර්තා වුණු සංචාරක මරණ සංඛ්‍යාව හතරක්. එයින් තිදෙනෙක් පහන්තුඩාව ඇල්ලෙන් පහළට වැටී මිය ගිය අතර තවත් එක් විදේශික කතක් ලෝකාන්තයෙන් පහළට ඇදවැටී මිය ගියා. ඒ නිසා මේ සංචාරක සටහන අරඹන්නට පෙරාතුව මට ඔබට කියන්නට දෙයක් තිබෙනවා. එනම්, ෆේස්බුක් එකේ වැටෙන ලයික් එකකට, හාට් රියැක්ට් එකකට, සාවෑව් වගේ කමෙන්ට් එකකට තමන්ගේ ජීවිතය පරදුවට තැබීම තරම් අමු අනුවණ කමක් තවත් නැති බව. නියම සංචාරකයා කිසිදිනෙක පින්තූරයක් වෙනුවෙන් තමන්ගේ ජීවිතය අවදානමේ හෙළා ගන්නේ නැති බව... 
මෙවර මගේ සංචාරක ගමනාන්තය කැතිගහන ඇල්ල හෙවත් ගලගම ඇල්ල. මිනිස් ඇසින් වහං වුණු ඉතා දුෂ්කර මේ දියඇල්ල බලන්නට මීට පෙරත් මා ගියත් එවක තිබුණු නියං සමය නිසා ඇල්ලේ නියම සුන්දරත්වය විඳින්නට බැරි වුනා. ඒ සටහන මෙතැනින් බලන්න පුළුවන්...
http://sobaroo.blogspot.com/2017/07/waterfall-hunting-in-sabaragamuwa.html
ඒනිසා නැවතත් එම ඇල්ල සොයා යන්නට මා තීරණය කළා. මෙවර ගමන හුදෙකලා හෙවත් සෝලෝ එකක්.
පුංචි ඇල්ලක්
මේ ගමන අතරමග මා දුටු පුංචි ඇලි කුමරියක්. වස්සාන සමය එළඹ තිබීම නිසා මග දිගට සීසනල් ෆෝල්ස් හෙවත් වැසි සමයට පමණක් සක්‍රිය වන දියඇලි රාශියක් නරඹන්නට හැකි වුණා.
මේ මාර්ගය දිව යන්නේ රටේ අතිශය සුන්දරතම පළාත හරහා... මගේ මගදිගට අභිරමණීය දර්ශන රාශියක් මෙහිදී ඔබට නරඹන්නට පුළුවනි.
සබරගමු නිම්නය
මේ සුන්දරත්වය දෑසින් උරා බොනවා විනා වචනයෙන් විස්තර කිරීම අතිශය දුෂ්කර කටයුත්තක්...
දඩයම්...
දුෂ්කර ගමනකින් පසු වනයට ඇතුළු වූ මම පෙර මතකයෙන් ඇල්ල සොයා යෑම ඇරඹුවා. ගස් කඩා වැටී මං සළකුණු වෙනස් වී තිබුණත් වැඩි අමාරුවක් නැතිවම ඇල්ල සොයා ගන්නට මා සමත් වුණා.
ගුප්ත වනය
ගිය වතාවේ යාන්තම් සලකුණක් ලෙස දිස් වූ ඇල්ල මෙවර ගුම් නද දෙමින් හාත්පස පිනි පොදින් නහවාලමින් ගලා හැලුණේ මගේ හිත සතුටින් පුරවමින්. කොටින්ම කැමරාව එළියට ගැනීමත් අභියෝගයක් වුණේ විසිරෙන පිණි කැට නිසාමයි. මගේ මුලු සිරුරම දියේ ඔබා ගත් කලෙක මෙන් තෙත් වෙන්නට ගත වුණේ මොහොතයි.
පිණි විසුළ මොහොතක
විසිරෙන පිණි පොද මත වැටුණු හිරු එළිය දේදුණු වර්ණ මවාලමින් මා චමත්කාරයෙන් පුරවාලන්නට සමත් වුණා.
දේදුණු
දියඇල්ල අසළ බොහෝ වේලාවක් ගත කර තෙමුණු ගතිනුත් පිරුණු සිතිනුත් යුතුව මා ආපසු හැරුණා. චමත්කාරජනක සංචාරයක් නිමවමින් ඉතා තෘප්තිකර මනසිනුයි මා නැවත නිවසට පැමිණියේ..

Wednesday, September 12, 2018

හුදෙකලාවේ හිතුමතේ - Waterfall Hunting Solo Travel


පහුගිය දොහක ආයෙත් හිතූ මනාපෙ සංචාරයක් යන්න අවස්ථාවක් එළඹුණා. මෙදාපාර තනියම. තනිව සංචාරය හෙවත් සෝලෝ ට්‍රැවලින් කියන්නෙත් හරිම අපූරු අත්දැකීමක්. මං තීරණය කළේ බදුරලිය-කලවාන-රත්නපුර අවට දියඇලි ගවේෂණයකට යන්නයි. මේක ටිකක් අවදානම් ගමනක් නිසාම මං තීරණය කළා කැමරා ආම්පන්න රැගෙන නොයන්න. මොකද වැස්සකට එහෙම අහුවුණොත් ඕවා පරිස්සම් කරන එක අමාරු වැඩක්. ඒ නිසා අද සොබා රූ සේරම පින්තූර මගෙ ෆෝන් එකෙන් ගත්තුවා.
පාන්දර පහට විතර ගෙදරින් ස්කූටරේ නැගලා පිටත් වුණු මං බටපොළ-ඇල්පිටිය-පිටිගල හරහා පැලවත්තට ආවා. පැලවත්තෙන් කළුගල හරහා වැටුණ ලස්සන පාරක් තියෙනවා. ඒක කෙළින්ම කලවාන පාරට බදුරලියෙන් සෙට් වෙන්නෙ. 

පාතරාසයත් මොරපිටිය දිහායින් අරගෙන මං මුල්ම දියඇල්ල බලන්න අත්වැල්තොටදි නතර වුණා. මේක බෝම ප්‍රකට ඇල්ලක් වගෙම ළඟාවෙන්නත් බොහොම පහසු එකක්. අත්වැල්තොට අහස්බෝක්කුව පහුවෙලා කිලෝමීටරයක් විතර යද්දි වම්පැත්තට පාරක් තියෙනවා. ඒකෙ කිලෝමීටරයක් විතර ගියාම මේ ඇල්ලෙ මුදුනට ලඟා වෙන්න පුළුවන්. 
ඇල්ලේ මුදුන
මේක හැඳින්වෙන්නෙ අහස්බෝක්කු ඇල්ල එහෙම නැත්නම් කබරගොයිදොළ ඇල්ල කියලා. ඇල්ල මුදුනින් හෙමිහිට අයින දිගේ පහළට බැස්සම හරිම අපූරු දියඇල්ලක සුන්දරත්වය විඳින්න පුළුවනි. 

කලවාන මතුගම පාරදිගේ යන වාරයක් පාසා මං මේ ඇල්ල ලඟ මිනිත්තු කීපයක් නතර වෙනවාමයි. ඇල්ල ගලන දියදහර දිගේ පහළට සෑහෙන දුරක් ගියාම අතිශය සුන්දර නොගැඹුරු තටාකයක් දක්නට ලැබෙනවා. 
තටාකේ...
නමුත් නාන්න සූදානමකින් ආවෙ නැති නිසා මං වෙන ඇඳුම් ගෙනාවෙත් නෑ. ඒත් ඉතිං මෙච්චර අපූරු දියදහරක් දැක්කම ඒකට නොබැහැ බැරි නිසා මං තීරණය කරා Skinny Dipping කරන්න. (මේක නොදන්න උදවිය ඔය වචන දෙක ගූගල් ඉමේජ් සර්ච් කරලා හෑයි ගාලා ඇවිත් දැං ආයෙ කියවන්න.) ඉතා ජනශූන්‍ය පෙදෙසක් වීමත් උදේ පාන්දර වීමත් නිසා ගැටලුවක් නැතුවම ස්කිනී ඩිපිං කරන්න මට හැකි වුණා. සෝලෝ ට්‍රැවලර් කෙනෙකුට ලැබෙන ඉතා සුන්දර අත්දැකීමක් ඒක. (වරෙව් පොටෝ ඉල්ලගෙන එහෙම... හැක්)
ඊට පස්සෙ මං ගියේ අයගම කලවාන මාර්ගයේ පිහිටි සිපිරි මළ ඇල්ල හොයන්නටයි. 
අයගම පාරේ කොහේ හරි තැනක...
ගමේ උදවිය නම් කියන්නේ මේකට සිසිලි මළ ඇල්ල කියලා. ඒ නම තියන ගෑනු ළමයෙක් ඇල්ලෙන් පැනලා දිවි නසා ගත්ත නිසා මේ ඇල්ලට ඒ නම ලැබුණාලු. මේ ඇල්ලට පිවිසෙන්න තියෙන්නේ පෞද්ගලික ඉඩමක් හරහා. ඒ නිසා ඒ මිනිස්සු දැනුවත් කරලා අවසර අරන් යන එකයි සුදුසු. ඉතා සුහද ගැමියන් වන ඔවුන් නිතරම සංචාරකයන්ට උදව් වෙනවා.
මං යද්දී ඇල්ලේ වතුර තිබුණේ බෝම ටිකයි. නමුත් වැසි සමයට ගෙදර ඉන්න බැරි තරමට ඇල්ලෙ පින්න සැර බවයි ආසන්න නිවැසියන් පැවසුවේ.
සිසිලි/සිපිරි මළ ඇල්ල
කලවාන රත්නපුර පාරේ පෑබොටුව හන්දියෙන් හැරුණාම තවත් සුන්දර ඇල්ලකට යන්නට පුළුවනි. එය හැඳින්වෙන්නේ දෙල්වල ඇල්ල නමින්. මං එතනට යද්දී පොඩි කොල්ලො දෙන්නෙක් ඇල්ල ගාව මොනවාදෝ කරනවා. මං දැක්කම ටිකක් කලබල වෙච්ච පාටකුත් පෙනුනා. ලඟට ගිහින් බැලුවාම එකෙක් මාලු අල්ලනවා. අනිකා අලවංගුවකින් ඇල්ල ලඟ බිම හාරමින් මැණික් හොයනවා. "මැණික් හම්බවුණාද මල්ලි" "දලං කෑලි විතරයි අයියෙ.. යන්තං වේලක් පිරිමහගන්න කීයක් හරි හම්බවෙනවා" 
දෙල්වල ඇල්ල
අනිකා පාසල් වයසෙ විතර එකෙක්. ඌ අල්ලපු ආඳෙක්, කොරළි කීපදෙනෙක් ෂොපිං බෑග් එකක් ඇතුළෙ පණගැහෙනවා. ඒ අතරෙ අරුං දෙන්නාත් ජීවිත ගැටගහගන්න දඟලනවා. මේ ජීවිත සේරම පව්...
දෙල්වල ඇල්ල - සමීපව
ඇල්ල ලඟ ටිකක් වෙලා ඉඳලා එන්න ආවා. ගලකට පය තියලා බඩ ගාගෙන උඩට නගිද්දි බරස් ගාලා කලිසම පැලුණා. ලොකු ගවේෂණයකට ලෑස්ති වෙලා ආවෙ නැති නිසා සාමාන්‍ය කලිසමක් ඇඳං ආවෙ. දැං ඉතිං මොකේදැයි දං වළඳන්නේ කිව්වලු. යාන්තං හෙල්මට් එකෙං ලැජ්ජාව වහං ඇවිත් බයිසිකලේ ඉඳ ගත්තාමයි තරු පෙනුනේ.
හත්තිලව්වයි... පුක නෑ සාන්ත කිව්වලු. ගිනි අව්වට හොඳට රත් වෙලා තිබ්බ සීට් එකේ නිරාවරණ කලවා ගෑවුණාම දැනෙන සනීපෙ කොයි වගේද කියලා දැන ගන්න ඕන නම් අයන් එක රත් කරලා තියාගෙන බලන්නකො... හැක්... වෙනදා සුපුරුදු බොක්සර් බ්‍රීෆ් එක නැතුව වවුල් ජොකෙක් ඇඳං ආවට හොඳවැඩේ කියලා මටම බැණ ගනිමින් පස්ස උස්සං ටිකක් දුර ඇවිත් තමයි ෂේප් එකේ සීට් එකේ පස්ස තියාගත්තෙ...
මගෙ ඊලඟ නැවතුම රත්නපුර නගරයට බොහෝ සමීප තැනක්. මාරපන පාලම අසළින්ම පහළට බැස්සාම බොහොම සුන්දර ඇල්ලක් නරඹන්නට පුළුවන්. උසින් අඩු වුණත් සුන්දරත්වයෙන් අඩුවක් නැති මේ ඇල්ල ගැමියන් රජනාව නමින් හඳුන්වනවා. 

රජනාව ඇල්ල
මං හිත්නනේ රජා නෑව ඇල්ල පස්සේ රජනාව ඇල්ල වුනා වෙන්නටත් පුළුවන්. මං යන වෙලාවේ නම් එතරම් පිරිසක් ඇල්ල අවට සිටියේ නෑ. 
එක දවසක් ඇතුළත කිලෝමීටර් දෙසියයක විතර දුරක් බයිසිකල් පැදලා ඉතාම සුන්දර අත්දැකීම් රාශියක් ලබන්නට මට පුළුවන් වුණා.
හැබැයි ඉතිං තනියම ට්‍රැවල් කරන අයට කියන්න තියෙන්නේ දියඇලි අසළ අවදානම් වැඩ කරන්න යන්න එපා. මොකද පුංචි අනතුරක් වුණත් ඔබ තනියම නිසා ඇති වන්න පුළුවන් අවදානම ඉහළයි...

Monday, June 4, 2018

Ohiya to Kalupahana via Devil's Staircase - ඔහිය සිට කළුපහනට යක්ෂයාගේ පඩිපෙළ ඔස්සේ...


මධ්‍යම පළාතේ ඔහිය සිට සබරගමුව පළාතේ කළුපහන දක්වා වැටී ඇති දුෂ්කර මාර්ගය ලංකාවේ සුන්දරතම මාර්ගයන් අතරින් එකක්. එහි මුළු දුර ප්‍රමාණය ආසන්න වශයෙන් කිලෝමීටර විසිහතක්. මෙහි ඇති දුෂ්කරතාව නිසාම එය යක්ෂයාගේ පඩිපෙළ නමින්ද හැඳින්වෙනවා. මගේ බකට් ලිස්ට් එකේ උඩින්ම තිබුණු ගමනක් වූ මෙය පසුගිය අප්‍රේල් විසිවැනිදා සපුරා ගන්නට මට හැකි වුණා.
සුපුරුදු ලෙස මෙදා ගමනටත් අපට පිහිටට ආවේ බදුල්ල රාත්‍රී තැපැල් දුම්රියම තමයි. සීතල පාන්දර ඔහිය දුම්රිය ස්ථානයෙන් බැසගත් අපි ලංකාවේ සුන්දරතම හා පිරිසිදුම දුම්රිය පොළක අසිරිය වින්දා...
මේ මොන මල්වත්තද? අහා ඔහිය දුම්රිය පොළ...
යාන්තම් එළිය වැටී ගෙන එද්දී විවෘත වුණ පළමුවැනි කඩයෙන්ම පාතරාසය ගත් අපි අපේ දීර්ඝ පා ගමන ආරම්භ කළා... කිලෝමීටර කීපයක් හෝටන් තැන්න දෙසට ඇති මාර්ගයේ ගමන් කළ විට මාර්ගය දෙකට බෙදෙන ස්ථානයක් මුණ ගැහෙනවා. එතැනින් දකුණු පස මාර්ගය හෝටන් තැන්නටත් වම් පස මාර්ගය උඩවේරිය වත්ත හරහා කළුපහනටත් දිව යනවා. එයින් වම්පසට හැරුණු අපි අතිශය සුන්දර වටාපිටාවක මිහිර විඳිමින් ඉදිරියට ගියා.
මීදුමින් වැසී කඳුයාය සලිත වී...
මඳ දුරක් ඉදිරියට යත්ම පහළ ඌව නිම්නයේ උඩවලව, සමනල ආදී ජලාශ සහිත සිහින නිම්නයක මිහිර විඳින්නට අපට හැකි වුණා.

පහළ ඌව නිම්නයේ මිහිර...
පහත ඡායාරූපයේ දැක්වෙන්නේ මම අකමැතිම මල... හෝටන් තැන්න ආශ්‍රිත ගමන් සියල්ලකම වාගේ මා විසින් මේ විනාශකාරී ශාකය නිරීක්ෂණය කළා. ඉතා ඉක්මන් පැතිරීමක් පෙන්වන ආක්‍රමණශීලී ශාකයක් වන මෙය බ්ලූ ස්ටාර් (Aristea acklonii) නමින් හැඳින්වෙනවා. විසිතුරු ශාකයක් ලෙස මෙරටට ගෙන්වූ මෙය මේ වන විට සීමා මායිම් නොතකා සංවේදී පරිසර පද්ධති ආක්‍රමණය කරන බවක් පේනවා.
බ්ලූ ස්ටාර්... ලස්සනයි නමුත් විනාශකාරීයි
මද දුරක් යනවිට මෙතෙක් තිබුණු තාරපාර කටුක රළු මාර්ගයක් බවට පත් වෙනවා. පසුගිය දිනවල ඇද හැලුණු අධික වර්ෂාව හේතුවෙන් මාර්ගයේ බොහෝ තැන් නාය ගොස් තිබුණේ ගමනාගමනය මුළුමනින්ම අඩාල කරමිනුයි.
නාය
ක්‍රමයෙන් අපි උඩවේරිය වතුයාය වෙත ළඟා වුණා... 
හෙල්මළු
මෙවන් චාරිකාවකදී සුන්දර ස්ථානයක් දුටුවිට එතැනට ළඟා වී පින්තූරයක් ගන්නට සිතීම ස්වභාවිකයි. මේ එසේ ගත් පින්තූරයක්
ස්වර්ගයට මදක් ඉහළින්....
නමුත් ඔබ නොදන්නා මෙවන් ස්ථානවලට ළඟා වීමේදී ඔබගේ සුරක්ෂිතතාව ගැන සැලකිලිමත් වීම අතිශයින් වැදගත්. මන්ද යත් මිනිස් වාසයකින් බොහෝ දුරබැහැර හුදකලා ස්ථානයකදී සිදුවන සුළු අනතුරක් පවා මාරාන්තික විය හැකියි. ඔබ ප්‍රතිකාරයක් ලබා ගත හැකි ස්ථානයකට පැමිණෙන්නට බොහෝ දුරක් හා කාලයක් ගතවන නිසා යම් සුළු හෝ අනතුරක් ඇතැම් විට මරණයෙන් කෙළවර වන්නට බැරි නැහැ. එම නිසා අවදානම් ස්ථානවලට ළං වීම, ඒ තැන්වල සිට ඡායාරූප ගැනීම නොකළ යුතු කටයුත්තක්. අප විසින් ගත් මේ ඡායාරූපයත් බොහෝ සිතාමතා හා අපගේ ආරක්ෂාව පිළිබඳ ඉතා සැලකිල්ලෙන් ගන්නා ලද එකක්.
මේ වර්ෂා සමය වීම නිසා මග දෙපස බොහෝ දිය ඇලි සක්‍රීය වී තිබෙනු දක්නට ලැබීම අපේ වාසනාවක්...
සීසනල් ෆෝල්ස්...
වරින් වර මීදුමින් වැහෙමිනුත්, නැවත නිරාවරණය වෙමිනුත් සොබාදහම අපට ඇගේ සැබෑ සුන්දරත්වය නිර්ලෝභීව පෙන්වා සිටියා.
ඇතැම් ස්ථානවල නාය යාම කොයිතරම් දරුණුද කිවහොත් පයින් යාමත් දුෂ්කර කටයුත්තක් වුණා.

දුෂ්කරය කියා හැර යායුතු ද ජීවිතය...
ක්‍රමයෙන් අපි බටහිර හපුතලේ ලයිබන් වතුයාය වෙත පිවිසියා. මේ වතු ආශ්‍රිත වැසියන්ගේ ජීවිත ගැන පුදුමාකාර කණගාටුවක් ඇති කළ මොහොතක්... ඔවුන්ට මූලික අවශ්‍යතා පවා සපුරා ගැනීම අභියෝගයක්ව තිබුණු බවයි පෙනෙන්නේ...
දරු පැටවු....
මේ දරුපැටවුන් ගේ අනාගතය කොයි වගේ වේවිද? ඔවුනුත් තමන්ගේ දෙමව්පියන් වගේම වතුයායක කම්කරුවන් වීමේ ඉරණමටම මුහුණ දේවිද? ඔවුන්ට ඉගෙනීමට තිබුණු එකම ඉස්කෝලෙත් දැන් හැටි බලන්න...
ගරා වැටුණු අනාගතය...
ඔවුන්ට අකුරක් ඉගෙන ගන්නට ළඟපාත පාසලක් නෑ. බේතක් හේතක් ගන්නට වෛද්‍යවරයෙක් නෑ. ජීවිතය විඳින්නට කිසිම ආකාරයක වින්දනීය මාර්ගයක් නෑ... ඔවුන් දන්නා එකම වින්දනීය මග හවසට කටේ හලා ගන්නා අනවසර මත්වතුර පමණයි. එකට ඇහිරුණු ලයින් කාමර වල කිසිම පෞද්ගලිකත්වයක් නැති ඔවුන්ට ලිංගිකත්වය කියන්නෙත් ජීවිතයේ වින්දනීය අංශයක් නොවෙයි. අඩු අධ්‍යාපනය නිසාම එයින් සිද්ද වෙන්නෙත් ඔවුන්ටම බරක් වුණු පඩිපෙළක් බඳු දරු පරපුරක් බිහි වීම පමණයි... 
මේ ජීවිතවල ඛේදනීයත්වය ගැන සිතමින් ගමන් කළ අපට දරුවන්ට දෙන්නටවත් කිසිදෙයක් අතේ නොතිබීම ගැන ඉතා කණගාටුවක් ඇති වුණා. අපි ළඟ තිබුණු බිස්කට්, චොකලට් සහ රටඉඳි ස්වල්පය ඔවුන්ට දී අපි බරවුණු හදවත් වලින් ගමන් ඇරඹුවා.
දිවා කිස
අතරමගක නැවතී සරල දිවා ආහාරයක් පිළියෙළ කර ගත් අපි නැවත හෙමින් ගමන් ආරම්භ කළා. මේ වන විට අපි මධ්‍යම පළාත් මායිම පසුකර සබරගමුව වෙත පිවිසී තිබුණා.
වර්ණ...
අපේ අරමුණ වුණේ ලංකා ඇල්ල නැරඹීමයි... බේස් පූල් එකේ හැඩය ලංකා සිතියමට සමාන නිසා එම ඇල්ල ලංකා ඇල්ල නමින් හැඳින්වෙනවා. අතරමගින් පාරෙන් වෙන් වුණු අපි මානා ගාලක් ඔස්සේ දියඇල්ල සොයා ගමන් ඇරඹුවා.
ඒදණ්ඩක් සකස් කරන ගැමියන්...
බොහෝ කලකින් දියඇල්ලට කිසිවෙක් නොපැමිණි බවක් තමයි පෙනෙන්නට තිබුණේ... යාන්තම් මතුවුණු අඩිපාර මානා වලින් වැසී ගොස් තිබුණා...
ලංකා ඇල්ල ඈතින්...
දිය ඇල්ල ඈතින් දකින විටම එහි සුන්දරත්වයෙන් වශීවුණු අපි එහි පාමුලට යන්නට කඩිනම් වුණා... මේ යන අතරමග ලංකා ඇල්ලට පහළින් දුටු නමක් නැති සුන්දර ඇලි පැංචියෙක්...
ඇලි පැංචී...
ලංකා ඇල්ල පාමුලට පැමිණි අපි එයින් විහිදුණු පිණි වාෂ්පයෙන් නැහැවී ගියා. එය පාමුල සිට මුළු ඇල්ලම එක් රූප රාමුවකට ගොනු කර ගැනීම කළ නොහැකි වැඩක්. වයිඩ් ඈන්ගල් ලෙන්ස් එකක් තිබුණා නම් කෙතරම් අගේදැයි හූල්ලමින් යාන්තම් පින්තූරයක් ගන්නට මට හැකි වුණා.
ලංකා ඇල්ල
ජීවිතේට ආදරයක් ඇත්නම් මෙහි දිය නෑමට නොසිතිය යුතුයි. මෙහි පාමුල තටාකය ඉතා ගැඹුරු බව එහි කළු පැහැයෙන්ම සිතා ගත හැකියි. මද වෙලාවකින් ඇද හැළුණු වර්ෂාව නිසා අපට ඉක්මණින් ලංකා ඇල්ලෙන් සමු ගන්නට සිදුවුණා. මම ඔබට ඉහතින් මා අකමැතිම මලේ පින්තූරයක් පෙන්වූවා මතක ඇති. මෙන්න මං කැමතිම මලේ පින්තූරයක් දැන්. මේ අපට ආවේණික අතිශය සුන්දර වනමලක් වන බිනර...
බිනර මලී එක්ක එන්න බිනර මහේ මැද...
ඉන්පසු අපි ෆයිනස් කැලෑව හරහා බඹරකන්ද ඇල්ල වෙත යන්නට පිටත් වුණා.
පයිනස් කැලෑව මැදින්...
පයිනස් කැලෑවක් හරහා වැසි සමයක යද්දී පරිස්සම් විය යුතුයි. මොකද මේ නොදිරන පයිනස් කොළ අතිශයින් ලිස්සන සුළුයි. මෙතැනින් බඹරකන්ද ඇල්ල මුදුනට යන්නට පුළුවන් වුණත් පසුගිය දිනක එහි ගිය සංචාරකයෙක් ඇල්ල මුදුනින් ඇදවැටී මරණයට පත්ව තිබුණු නිසා එහි නොයන ලෙස පුවරු සවි කර තිබුණා. (අපි ගිහින් ආවාට පසුවත් මේ අවවාද නොතකා ගිය අයෙක් ඉහළින් ඇදවැටී මියගොස් තිබුණා)
තහනම්...
අප කණ්ඩායමේ වනජීවී නිලධාරියෙක් සිටියත් මේ තහනම ඉක්මවා ඇල්ල මුදුනට යාමට අප උත්සාහ කළේ නෑ... මෙවන් තහනම් නියෝග පනවන්නේ එක්කෝ ඔබේ එසේත් නැත්නම් පරිසරයේ සුරක්ෂිතතාව උදෙසාමයි. එබැවින් ඔබ සතු යම් සිවිල් හෝ වෙනත් අධිකාරී බලයක් යොදවා ඒවා ඉක්මවා යාම අනුවණ කමක්.
අතිශය වෙහෙසට පත්ව දහදිය පෙරාගෙන සිටි අප බලාපොරොත්තු වුණේ බඹරකන්ද ඇල්ලෙන් නාගෙන ගමන අවසන් කරන්නටයි. නමුත් අධික වර්ෂාව හේතුවෙන් බඹරකන්ද ඇල්ල ප්‍රචණ්ඩ වී තිබුණේ ඒ අදහස ලත් තැනම ලොප් කරමින්.
බඹරකන්ද දිය ඇල්ල
කෙසේ නමුත් නාන ඇඳුමින් සැරසී දිය ඇල්ල ආසන්නයට වී සිටීමෙන් අපට හොඳට නාගන්නට පුළුවන් වුණා. දිය ඇල්ලෙන් විසිරෙන පින්න ඒ තරම් ප්‍රබලයි. ඉතා සුන්දර මතක ගොන්නක් සමග කළුපහන හන්දියෙන් පාගමන නිමා කළ අපි බස් රථයේ නැගී නිවෙස් බලා පැමිණියා.