Tuesday, November 13, 2018

Kethigahana Ella Revisited - කැතිගහන ඇල්ල සොයා නැවතත්


මේ ගෙවී යන්නේ සංචාරකයන්ට යහපත් කාලසීමාවක් නොවෙයි. එක දිගට මේ සතිය තුළ වාර්තා වුණු සංචාරක මරණ සංඛ්‍යාව හතරක්. එයින් තිදෙනෙක් පහන්තුඩාව ඇල්ලෙන් පහළට වැටී මිය ගිය අතර තවත් එක් විදේශික කතක් ලෝකාන්තයෙන් පහළට ඇදවැටී මිය ගියා. ඒ නිසා මේ සංචාරක සටහන අරඹන්නට පෙරාතුව මට ඔබට කියන්නට දෙයක් තිබෙනවා. එනම්, ෆේස්බුක් එකේ වැටෙන ලයික් එකකට, හාට් රියැක්ට් එකකට, සාවෑව් වගේ කමෙන්ට් එකකට තමන්ගේ ජීවිතය පරදුවට තැබීම තරම් අමු අනුවණ කමක් තවත් නැති බව. නියම සංචාරකයා කිසිදිනෙක පින්තූරයක් වෙනුවෙන් තමන්ගේ ජීවිතය අවදානමේ හෙළා ගන්නේ නැති බව... 
මෙවර මගේ සංචාරක ගමනාන්තය කැතිගහන ඇල්ල හෙවත් ගලගම ඇල්ල. මිනිස් ඇසින් වහං වුණු ඉතා දුෂ්කර මේ දියඇල්ල බලන්නට මීට පෙරත් මා ගියත් එවක තිබුණු නියං සමය නිසා ඇල්ලේ නියම සුන්දරත්වය විඳින්නට බැරි වුනා. ඒ සටහන මෙතැනින් බලන්න පුළුවන්...
http://sobaroo.blogspot.com/2017/07/waterfall-hunting-in-sabaragamuwa.html
ඒනිසා නැවතත් එම ඇල්ල සොයා යන්නට මා තීරණය කළා. මෙවර ගමන හුදෙකලා හෙවත් සෝලෝ එකක්.
පුංචි ඇල්ලක්
මේ ගමන අතරමග මා දුටු පුංචි ඇලි කුමරියක්. වස්සාන සමය එළඹ තිබීම නිසා මග දිගට සීසනල් ෆෝල්ස් හෙවත් වැසි සමයට පමණක් සක්‍රිය වන දියඇලි රාශියක් නරඹන්නට හැකි වුණා.
මේ මාර්ගය දිව යන්නේ රටේ අතිශය සුන්දරතම පළාත හරහා... මගේ මගදිගට අභිරමණීය දර්ශන රාශියක් මෙහිදී ඔබට නරඹන්නට පුළුවනි.
සබරගමු නිම්නය
මේ සුන්දරත්වය දෑසින් උරා බොනවා විනා වචනයෙන් විස්තර කිරීම අතිශය දුෂ්කර කටයුත්තක්...
දඩයම්...
දුෂ්කර ගමනකින් පසු වනයට ඇතුළු වූ මම පෙර මතකයෙන් ඇල්ල සොයා යෑම ඇරඹුවා. ගස් කඩා වැටී මං සළකුණු වෙනස් වී තිබුණත් වැඩි අමාරුවක් නැතිවම ඇල්ල සොයා ගන්නට මා සමත් වුණා.
ගුප්ත වනය
ගිය වතාවේ යාන්තම් සලකුණක් ලෙස දිස් වූ ඇල්ල මෙවර ගුම් නද දෙමින් හාත්පස පිනි පොදින් නහවාලමින් ගලා හැලුණේ මගේ හිත සතුටින් පුරවමින්. කොටින්ම කැමරාව එළියට ගැනීමත් අභියෝගයක් වුණේ විසිරෙන පිණි කැට නිසාමයි. මගේ මුලු සිරුරම දියේ ඔබා ගත් කලෙක මෙන් තෙත් වෙන්නට ගත වුණේ මොහොතයි.
පිණි විසුළ මොහොතක
විසිරෙන පිණි පොද මත වැටුණු හිරු එළිය දේදුණු වර්ණ මවාලමින් මා චමත්කාරයෙන් පුරවාලන්නට සමත් වුණා.
දේදුණු
දියඇල්ල අසළ බොහෝ වේලාවක් ගත කර තෙමුණු ගතිනුත් පිරුණු සිතිනුත් යුතුව මා ආපසු හැරුණා. චමත්කාරජනක සංචාරයක් නිමවමින් ඉතා තෘප්තිකර මනසිනුයි මා නැවත නිවසට පැමිණියේ..

Wednesday, September 12, 2018

හුදෙකලාවේ හිතුමතේ - Waterfall Hunting Solo Travel


පහුගිය දොහක ආයෙත් හිතූ මනාපෙ සංචාරයක් යන්න අවස්ථාවක් එළඹුණා. මෙදාපාර තනියම. තනිව සංචාරය හෙවත් සෝලෝ ට්‍රැවලින් කියන්නෙත් හරිම අපූරු අත්දැකීමක්. මං තීරණය කළේ බදුරලිය-කලවාන-රත්නපුර අවට දියඇලි ගවේෂණයකට යන්නයි. මේක ටිකක් අවදානම් ගමනක් නිසාම මං තීරණය කළා කැමරා ආම්පන්න රැගෙන නොයන්න. මොකද වැස්සකට එහෙම අහුවුණොත් ඕවා පරිස්සම් කරන එක අමාරු වැඩක්. ඒ නිසා අද සොබා රූ සේරම පින්තූර මගෙ ෆෝන් එකෙන් ගත්තුවා.
පාන්දර පහට විතර ගෙදරින් ස්කූටරේ නැගලා පිටත් වුණු මං බටපොළ-ඇල්පිටිය-පිටිගල හරහා පැලවත්තට ආවා. පැලවත්තෙන් කළුගල හරහා වැටුණ ලස්සන පාරක් තියෙනවා. ඒක කෙළින්ම කලවාන පාරට බදුරලියෙන් සෙට් වෙන්නෙ. 

පාතරාසයත් මොරපිටිය දිහායින් අරගෙන මං මුල්ම දියඇල්ල බලන්න අත්වැල්තොටදි නතර වුණා. මේක බෝම ප්‍රකට ඇල්ලක් වගෙම ළඟාවෙන්නත් බොහොම පහසු එකක්. අත්වැල්තොට අහස්බෝක්කුව පහුවෙලා කිලෝමීටරයක් විතර යද්දි වම්පැත්තට පාරක් තියෙනවා. ඒකෙ කිලෝමීටරයක් විතර ගියාම මේ ඇල්ලෙ මුදුනට ලඟා වෙන්න පුළුවන්. 
ඇල්ලේ මුදුන
මේක හැඳින්වෙන්නෙ අහස්බෝක්කු ඇල්ල එහෙම නැත්නම් කබරගොයිදොළ ඇල්ල කියලා. ඇල්ල මුදුනින් හෙමිහිට අයින දිගේ පහළට බැස්සම හරිම අපූරු දියඇල්ලක සුන්දරත්වය විඳින්න පුළුවනි. 

කලවාන මතුගම පාරදිගේ යන වාරයක් පාසා මං මේ ඇල්ල ලඟ මිනිත්තු කීපයක් නතර වෙනවාමයි. ඇල්ල ගලන දියදහර දිගේ පහළට සෑහෙන දුරක් ගියාම අතිශය සුන්දර නොගැඹුරු තටාකයක් දක්නට ලැබෙනවා. 
තටාකේ...
නමුත් නාන්න සූදානමකින් ආවෙ නැති නිසා මං වෙන ඇඳුම් ගෙනාවෙත් නෑ. ඒත් ඉතිං මෙච්චර අපූරු දියදහරක් දැක්කම ඒකට නොබැහැ බැරි නිසා මං තීරණය කරා Skinny Dipping කරන්න. (මේක නොදන්න උදවිය ඔය වචන දෙක ගූගල් ඉමේජ් සර්ච් කරලා හෑයි ගාලා ඇවිත් දැං ආයෙ කියවන්න.) ඉතා ජනශූන්‍ය පෙදෙසක් වීමත් උදේ පාන්දර වීමත් නිසා ගැටලුවක් නැතුවම ස්කිනී ඩිපිං කරන්න මට හැකි වුණා. සෝලෝ ට්‍රැවලර් කෙනෙකුට ලැබෙන ඉතා සුන්දර අත්දැකීමක් ඒක. (වරෙව් පොටෝ ඉල්ලගෙන එහෙම... හැක්)
ඊට පස්සෙ මං ගියේ අයගම කලවාන මාර්ගයේ පිහිටි සිපිරි මළ ඇල්ල හොයන්නටයි. 
අයගම පාරේ කොහේ හරි තැනක...
ගමේ උදවිය නම් කියන්නේ මේකට සිසිලි මළ ඇල්ල කියලා. ඒ නම තියන ගෑනු ළමයෙක් ඇල්ලෙන් පැනලා දිවි නසා ගත්ත නිසා මේ ඇල්ලට ඒ නම ලැබුණාලු. මේ ඇල්ලට පිවිසෙන්න තියෙන්නේ පෞද්ගලික ඉඩමක් හරහා. ඒ නිසා ඒ මිනිස්සු දැනුවත් කරලා අවසර අරන් යන එකයි සුදුසු. ඉතා සුහද ගැමියන් වන ඔවුන් නිතරම සංචාරකයන්ට උදව් වෙනවා.
මං යද්දී ඇල්ලේ වතුර තිබුණේ බෝම ටිකයි. නමුත් වැසි සමයට ගෙදර ඉන්න බැරි තරමට ඇල්ලෙ පින්න සැර බවයි ආසන්න නිවැසියන් පැවසුවේ.
සිසිලි/සිපිරි මළ ඇල්ල
කලවාන රත්නපුර පාරේ පෑබොටුව හන්දියෙන් හැරුණාම තවත් සුන්දර ඇල්ලකට යන්නට පුළුවනි. එය හැඳින්වෙන්නේ දෙල්වල ඇල්ල නමින්. මං එතනට යද්දී පොඩි කොල්ලො දෙන්නෙක් ඇල්ල ගාව මොනවාදෝ කරනවා. මං දැක්කම ටිකක් කලබල වෙච්ච පාටකුත් පෙනුනා. ලඟට ගිහින් බැලුවාම එකෙක් මාලු අල්ලනවා. අනිකා අලවංගුවකින් ඇල්ල ලඟ බිම හාරමින් මැණික් හොයනවා. "මැණික් හම්බවුණාද මල්ලි" "දලං කෑලි විතරයි අයියෙ.. යන්තං වේලක් පිරිමහගන්න කීයක් හරි හම්බවෙනවා" 
දෙල්වල ඇල්ල
අනිකා පාසල් වයසෙ විතර එකෙක්. ඌ අල්ලපු ආඳෙක්, කොරළි කීපදෙනෙක් ෂොපිං බෑග් එකක් ඇතුළෙ පණගැහෙනවා. ඒ අතරෙ අරුං දෙන්නාත් ජීවිත ගැටගහගන්න දඟලනවා. මේ ජීවිත සේරම පව්...
දෙල්වල ඇල්ල - සමීපව
ඇල්ල ලඟ ටිකක් වෙලා ඉඳලා එන්න ආවා. ගලකට පය තියලා බඩ ගාගෙන උඩට නගිද්දි බරස් ගාලා කලිසම පැලුණා. ලොකු ගවේෂණයකට ලෑස්ති වෙලා ආවෙ නැති නිසා සාමාන්‍ය කලිසමක් ඇඳං ආවෙ. දැං ඉතිං මොකේදැයි දං වළඳන්නේ කිව්වලු. යාන්තං හෙල්මට් එකෙං ලැජ්ජාව වහං ඇවිත් බයිසිකලේ ඉඳ ගත්තාමයි තරු පෙනුනේ.
හත්තිලව්වයි... පුක නෑ සාන්ත කිව්වලු. ගිනි අව්වට හොඳට රත් වෙලා තිබ්බ සීට් එකේ නිරාවරණ කලවා ගෑවුණාම දැනෙන සනීපෙ කොයි වගේද කියලා දැන ගන්න ඕන නම් අයන් එක රත් කරලා තියාගෙන බලන්නකො... හැක්... වෙනදා සුපුරුදු බොක්සර් බ්‍රීෆ් එක නැතුව වවුල් ජොකෙක් ඇඳං ආවට හොඳවැඩේ කියලා මටම බැණ ගනිමින් පස්ස උස්සං ටිකක් දුර ඇවිත් තමයි ෂේප් එකේ සීට් එකේ පස්ස තියාගත්තෙ...
මගෙ ඊලඟ නැවතුම රත්නපුර නගරයට බොහෝ සමීප තැනක්. මාරපන පාලම අසළින්ම පහළට බැස්සාම බොහොම සුන්දර ඇල්ලක් නරඹන්නට පුළුවන්. උසින් අඩු වුණත් සුන්දරත්වයෙන් අඩුවක් නැති මේ ඇල්ල ගැමියන් රජනාව නමින් හඳුන්වනවා. 

රජනාව ඇල්ල
මං හිත්නනේ රජා නෑව ඇල්ල පස්සේ රජනාව ඇල්ල වුනා වෙන්නටත් පුළුවන්. මං යන වෙලාවේ නම් එතරම් පිරිසක් ඇල්ල අවට සිටියේ නෑ. 
එක දවසක් ඇතුළත කිලෝමීටර් දෙසියයක විතර දුරක් බයිසිකල් පැදලා ඉතාම සුන්දර අත්දැකීම් රාශියක් ලබන්නට මට පුළුවන් වුණා.
හැබැයි ඉතිං තනියම ට්‍රැවල් කරන අයට කියන්න තියෙන්නේ දියඇලි අසළ අවදානම් වැඩ කරන්න යන්න එපා. මොකද පුංචි අනතුරක් වුණත් ඔබ තනියම නිසා ඇති වන්න පුළුවන් අවදානම ඉහළයි...

Monday, June 4, 2018

Ohiya to Kalupahana via Devil's Staircase - ඔහිය සිට කළුපහනට යක්ෂයාගේ පඩිපෙළ ඔස්සේ...


මධ්‍යම පළාතේ ඔහිය සිට සබරගමුව පළාතේ කළුපහන දක්වා වැටී ඇති දුෂ්කර මාර්ගය ලංකාවේ සුන්දරතම මාර්ගයන් අතරින් එකක්. එහි මුළු දුර ප්‍රමාණය ආසන්න වශයෙන් කිලෝමීටර විසිහතක්. මෙහි ඇති දුෂ්කරතාව නිසාම එය යක්ෂයාගේ පඩිපෙළ නමින්ද හැඳින්වෙනවා. මගේ බකට් ලිස්ට් එකේ උඩින්ම තිබුණු ගමනක් වූ මෙය පසුගිය අප්‍රේල් විසිවැනිදා සපුරා ගන්නට මට හැකි වුණා.
සුපුරුදු ලෙස මෙදා ගමනටත් අපට පිහිටට ආවේ බදුල්ල රාත්‍රී තැපැල් දුම්රියම තමයි. සීතල පාන්දර ඔහිය දුම්රිය ස්ථානයෙන් බැසගත් අපි ලංකාවේ සුන්දරතම හා පිරිසිදුම දුම්රිය පොළක අසිරිය වින්දා...
මේ මොන මල්වත්තද? අහා ඔහිය දුම්රිය පොළ...
යාන්තම් එළිය වැටී ගෙන එද්දී විවෘත වුණ පළමුවැනි කඩයෙන්ම පාතරාසය ගත් අපි අපේ දීර්ඝ පා ගමන ආරම්භ කළා... කිලෝමීටර කීපයක් හෝටන් තැන්න දෙසට ඇති මාර්ගයේ ගමන් කළ විට මාර්ගය දෙකට බෙදෙන ස්ථානයක් මුණ ගැහෙනවා. එතැනින් දකුණු පස මාර්ගය හෝටන් තැන්නටත් වම් පස මාර්ගය උඩවේරිය වත්ත හරහා කළුපහනටත් දිව යනවා. එයින් වම්පසට හැරුණු අපි අතිශය සුන්දර වටාපිටාවක මිහිර විඳිමින් ඉදිරියට ගියා.
මීදුමින් වැසී කඳුයාය සලිත වී...
මඳ දුරක් ඉදිරියට යත්ම පහළ ඌව නිම්නයේ උඩවලව, සමනල ආදී ජලාශ සහිත සිහින නිම්නයක මිහිර විඳින්නට අපට හැකි වුණා.

පහළ ඌව නිම්නයේ මිහිර...
පහත ඡායාරූපයේ දැක්වෙන්නේ මම අකමැතිම මල... හෝටන් තැන්න ආශ්‍රිත ගමන් සියල්ලකම වාගේ මා විසින් මේ විනාශකාරී ශාකය නිරීක්ෂණය කළා. ඉතා ඉක්මන් පැතිරීමක් පෙන්වන ආක්‍රමණශීලී ශාකයක් වන මෙය බ්ලූ ස්ටාර් (Aristea acklonii) නමින් හැඳින්වෙනවා. විසිතුරු ශාකයක් ලෙස මෙරටට ගෙන්වූ මෙය මේ වන විට සීමා මායිම් නොතකා සංවේදී පරිසර පද්ධති ආක්‍රමණය කරන බවක් පේනවා.
බ්ලූ ස්ටාර්... ලස්සනයි නමුත් විනාශකාරීයි
මද දුරක් යනවිට මෙතෙක් තිබුණු තාරපාර කටුක රළු මාර්ගයක් බවට පත් වෙනවා. පසුගිය දිනවල ඇද හැලුණු අධික වර්ෂාව හේතුවෙන් මාර්ගයේ බොහෝ තැන් නාය ගොස් තිබුණේ ගමනාගමනය මුළුමනින්ම අඩාල කරමිනුයි.
නාය
ක්‍රමයෙන් අපි උඩවේරිය වතුයාය වෙත ළඟා වුණා... 
හෙල්මළු
මෙවන් චාරිකාවකදී සුන්දර ස්ථානයක් දුටුවිට එතැනට ළඟා වී පින්තූරයක් ගන්නට සිතීම ස්වභාවිකයි. මේ එසේ ගත් පින්තූරයක්
ස්වර්ගයට මදක් ඉහළින්....
නමුත් ඔබ නොදන්නා මෙවන් ස්ථානවලට ළඟා වීමේදී ඔබගේ සුරක්ෂිතතාව ගැන සැලකිලිමත් වීම අතිශයින් වැදගත්. මන්ද යත් මිනිස් වාසයකින් බොහෝ දුරබැහැර හුදකලා ස්ථානයකදී සිදුවන සුළු අනතුරක් පවා මාරාන්තික විය හැකියි. ඔබ ප්‍රතිකාරයක් ලබා ගත හැකි ස්ථානයකට පැමිණෙන්නට බොහෝ දුරක් හා කාලයක් ගතවන නිසා යම් සුළු හෝ අනතුරක් ඇතැම් විට මරණයෙන් කෙළවර වන්නට බැරි නැහැ. එම නිසා අවදානම් ස්ථානවලට ළං වීම, ඒ තැන්වල සිට ඡායාරූප ගැනීම නොකළ යුතු කටයුත්තක්. අප විසින් ගත් මේ ඡායාරූපයත් බොහෝ සිතාමතා හා අපගේ ආරක්ෂාව පිළිබඳ ඉතා සැලකිල්ලෙන් ගන්නා ලද එකක්.
මේ වර්ෂා සමය වීම නිසා මග දෙපස බොහෝ දිය ඇලි සක්‍රීය වී තිබෙනු දක්නට ලැබීම අපේ වාසනාවක්...
සීසනල් ෆෝල්ස්...
වරින් වර මීදුමින් වැහෙමිනුත්, නැවත නිරාවරණය වෙමිනුත් සොබාදහම අපට ඇගේ සැබෑ සුන්දරත්වය නිර්ලෝභීව පෙන්වා සිටියා.
ඇතැම් ස්ථානවල නාය යාම කොයිතරම් දරුණුද කිවහොත් පයින් යාමත් දුෂ්කර කටයුත්තක් වුණා.

දුෂ්කරය කියා හැර යායුතු ද ජීවිතය...
ක්‍රමයෙන් අපි බටහිර හපුතලේ ලයිබන් වතුයාය වෙත පිවිසියා. මේ වතු ආශ්‍රිත වැසියන්ගේ ජීවිත ගැන පුදුමාකාර කණගාටුවක් ඇති කළ මොහොතක්... ඔවුන්ට මූලික අවශ්‍යතා පවා සපුරා ගැනීම අභියෝගයක්ව තිබුණු බවයි පෙනෙන්නේ...
දරු පැටවු....
මේ දරුපැටවුන් ගේ අනාගතය කොයි වගේ වේවිද? ඔවුනුත් තමන්ගේ දෙමව්පියන් වගේම වතුයායක කම්කරුවන් වීමේ ඉරණමටම මුහුණ දේවිද? ඔවුන්ට ඉගෙනීමට තිබුණු එකම ඉස්කෝලෙත් දැන් හැටි බලන්න...
ගරා වැටුණු අනාගතය...
ඔවුන්ට අකුරක් ඉගෙන ගන්නට ළඟපාත පාසලක් නෑ. බේතක් හේතක් ගන්නට වෛද්‍යවරයෙක් නෑ. ජීවිතය විඳින්නට කිසිම ආකාරයක වින්දනීය මාර්ගයක් නෑ... ඔවුන් දන්නා එකම වින්දනීය මග හවසට කටේ හලා ගන්නා අනවසර මත්වතුර පමණයි. එකට ඇහිරුණු ලයින් කාමර වල කිසිම පෞද්ගලිකත්වයක් නැති ඔවුන්ට ලිංගිකත්වය කියන්නෙත් ජීවිතයේ වින්දනීය අංශයක් නොවෙයි. අඩු අධ්‍යාපනය නිසාම එයින් සිද්ද වෙන්නෙත් ඔවුන්ටම බරක් වුණු පඩිපෙළක් බඳු දරු පරපුරක් බිහි වීම පමණයි... 
මේ ජීවිතවල ඛේදනීයත්වය ගැන සිතමින් ගමන් කළ අපට දරුවන්ට දෙන්නටවත් කිසිදෙයක් අතේ නොතිබීම ගැන ඉතා කණගාටුවක් ඇති වුණා. අපි ළඟ තිබුණු බිස්කට්, චොකලට් සහ රටඉඳි ස්වල්පය ඔවුන්ට දී අපි බරවුණු හදවත් වලින් ගමන් ඇරඹුවා.
දිවා කිස
අතරමගක නැවතී සරල දිවා ආහාරයක් පිළියෙළ කර ගත් අපි නැවත හෙමින් ගමන් ආරම්භ කළා. මේ වන විට අපි මධ්‍යම පළාත් මායිම පසුකර සබරගමුව වෙත පිවිසී තිබුණා.
වර්ණ...
අපේ අරමුණ වුණේ ලංකා ඇල්ල නැරඹීමයි... බේස් පූල් එකේ හැඩය ලංකා සිතියමට සමාන නිසා එම ඇල්ල ලංකා ඇල්ල නමින් හැඳින්වෙනවා. අතරමගින් පාරෙන් වෙන් වුණු අපි මානා ගාලක් ඔස්සේ දියඇල්ල සොයා ගමන් ඇරඹුවා.
ඒදණ්ඩක් සකස් කරන ගැමියන්...
බොහෝ කලකින් දියඇල්ලට කිසිවෙක් නොපැමිණි බවක් තමයි පෙනෙන්නට තිබුණේ... යාන්තම් මතුවුණු අඩිපාර මානා වලින් වැසී ගොස් තිබුණා...
ලංකා ඇල්ල ඈතින්...
දිය ඇල්ල ඈතින් දකින විටම එහි සුන්දරත්වයෙන් වශීවුණු අපි එහි පාමුලට යන්නට කඩිනම් වුණා... මේ යන අතරමග ලංකා ඇල්ලට පහළින් දුටු නමක් නැති සුන්දර ඇලි පැංචියෙක්...
ඇලි පැංචී...
ලංකා ඇල්ල පාමුලට පැමිණි අපි එයින් විහිදුණු පිණි වාෂ්පයෙන් නැහැවී ගියා. එය පාමුල සිට මුළු ඇල්ලම එක් රූප රාමුවකට ගොනු කර ගැනීම කළ නොහැකි වැඩක්. වයිඩ් ඈන්ගල් ලෙන්ස් එකක් තිබුණා නම් කෙතරම් අගේදැයි හූල්ලමින් යාන්තම් පින්තූරයක් ගන්නට මට හැකි වුණා.
ලංකා ඇල්ල
ජීවිතේට ආදරයක් ඇත්නම් මෙහි දිය නෑමට නොසිතිය යුතුයි. මෙහි පාමුල තටාකය ඉතා ගැඹුරු බව එහි කළු පැහැයෙන්ම සිතා ගත හැකියි. මද වෙලාවකින් ඇද හැළුණු වර්ෂාව නිසා අපට ඉක්මණින් ලංකා ඇල්ලෙන් සමු ගන්නට සිදුවුණා. මම ඔබට ඉහතින් මා අකමැතිම මලේ පින්තූරයක් පෙන්වූවා මතක ඇති. මෙන්න මං කැමතිම මලේ පින්තූරයක් දැන්. මේ අපට ආවේණික අතිශය සුන්දර වනමලක් වන බිනර...
බිනර මලී එක්ක එන්න බිනර මහේ මැද...
ඉන්පසු අපි ෆයිනස් කැලෑව හරහා බඹරකන්ද ඇල්ල වෙත යන්නට පිටත් වුණා.
පයිනස් කැලෑව මැදින්...
පයිනස් කැලෑවක් හරහා වැසි සමයක යද්දී පරිස්සම් විය යුතුයි. මොකද මේ නොදිරන පයිනස් කොළ අතිශයින් ලිස්සන සුළුයි. මෙතැනින් බඹරකන්ද ඇල්ල මුදුනට යන්නට පුළුවන් වුණත් පසුගිය දිනක එහි ගිය සංචාරකයෙක් ඇල්ල මුදුනින් ඇදවැටී මරණයට පත්ව තිබුණු නිසා එහි නොයන ලෙස පුවරු සවි කර තිබුණා. (අපි ගිහින් ආවාට පසුවත් මේ අවවාද නොතකා ගිය අයෙක් ඉහළින් ඇදවැටී මියගොස් තිබුණා)
තහනම්...
අප කණ්ඩායමේ වනජීවී නිලධාරියෙක් සිටියත් මේ තහනම ඉක්මවා ඇල්ල මුදුනට යාමට අප උත්සාහ කළේ නෑ... මෙවන් තහනම් නියෝග පනවන්නේ එක්කෝ ඔබේ එසේත් නැත්නම් පරිසරයේ සුරක්ෂිතතාව උදෙසාමයි. එබැවින් ඔබ සතු යම් සිවිල් හෝ වෙනත් අධිකාරී බලයක් යොදවා ඒවා ඉක්මවා යාම අනුවණ කමක්.
අතිශය වෙහෙසට පත්ව දහදිය පෙරාගෙන සිටි අප බලාපොරොත්තු වුණේ බඹරකන්ද ඇල්ලෙන් නාගෙන ගමන අවසන් කරන්නටයි. නමුත් අධික වර්ෂාව හේතුවෙන් බඹරකන්ද ඇල්ල ප්‍රචණ්ඩ වී තිබුණේ ඒ අදහස ලත් තැනම ලොප් කරමින්.
බඹරකන්ද දිය ඇල්ල
කෙසේ නමුත් නාන ඇඳුමින් සැරසී දිය ඇල්ල ආසන්නයට වී සිටීමෙන් අපට හොඳට නාගන්නට පුළුවන් වුණා. දිය ඇල්ලෙන් විසිරෙන පින්න ඒ තරම් ප්‍රබලයි. ඉතා සුන්දර මතක ගොන්නක් සමග කළුපහන හන්දියෙන් පාගමන නිමා කළ අපි බස් රථයේ නැගී නිවෙස් බලා පැමිණියා.

Wednesday, April 25, 2018

පරණ කාර්, රෝදපුටු සමග සඳතැන්නේ චාරිකාව - Old Wagon Tours - Moonplains Expedition

සොබා රූ සාමාන්‍යයෙන් පවුලේ චාරිකා ගැන ලියා නැහැ. නමුත් අද සොබා රූ ලියන්නේ පවුලේ සැමටම යන්නට පුළුවන් සැහැල්ලු චාරිකාවක් ගැනයි. පසුගිය මාර්තු මාසයේ අන්තිම දින දෙකේදී තමයි මම මගේ පවුලේ උදවිය (මමත්, බිරිඳත් අවුරුදු පහක සහ එකක කුඩා පුතුන් දෙදෙනාත්) මේ චාරිකාව ගියේ. සුපුරුදු පරිදි මේ සඳහාත් අපි යොදා ගත්තේ අපේ 1980 වර්ෂයේ නිෂ්පාදිත (මටත් වඩා වයස) ලාන්සර් වැගන් 1400EL මෝටර් රථයයි.
සාමාන්‍යයෙන් නුවරඑළි යන්නට අපි යොදා ගන්නා මාර්ගයන්ගෙන් බැහැරව වඩාත් ග්‍රාමීය පෙදෙස් හරහා යන්නට මෙවර අපි තීරණය කළා. ඒ අනුව හික්කඩුවේ සිට මාතරට අධිවේගී මාර්ගයේ පැමිණි අපි එතැන් සිට තිහගොඩ, වළස්මුල්ල, මිද්දෙනිය හරහා ඇඹිලිපිටියට පැමිණියා. ඇඹිලිපිටියෙන් මොරකැටිය, කිරිඉබ්බන්ආර හරහා අතිශය සුන්දර මාවතක් තණමල්විල දක්වා දිව යනවා. මේ ඒ මාර්ගයේ හමුවුණු සුන්දර ස්ථානයක්.
නෙළුම්වැව
මේ සුන්දරත්වයන් උපරිමයෙන් විඳිමින් තණමල්විලෙන් ඇල්ල-වැල්ලවාය පාර ඔස්සේ අපි වැලිමඩට ආවා. අපේ පළමුවැනි අරමුණ වුණේ මුහුණුපොත ඔස්සේ හඳුනාගත් වැලිමඩ, ලද්දුම පෙදෙසේ වෙසෙන උපතින්ම ආබාධිත පුංචි දරුවෙකුට රෝදපුටුවක් පරිත්‍යාග කිරීම. මා සමග තවත් මිතුරන් දෙදෙනක් ඊට මූල්‍ය දායකත්වය සැපයුවා. මගේ රථයේ ඩිකිය පිරෙන්නට රෝදපුටුවත් තවත් අපේ ලට්ටලොට්ටත් පිරී තිබුණා. ගමනේ පළමුවැනි අභියෝගයට අපි මුහුණ දුන්නේ මෙහිදීයි. ඉතා පටු පාරක් ඔස්සේ කන්දක් මුදුනට විහිදුණු පාරකයි අපට යන්නට සිදුවුණේ. ගම්වාසීන්ට අනුව ඒ පාරේ ලොරිත් යන බව කී නිසා මම දෙවරක් නොහිතා ගමන් කළත් කන්ද මුදුනෙන් පාර අවසන් වුණේ රථය හරවා ගන්නටත් තැනක් ඉතිරි නොකරමින්. වෙනත් විකල්පයක් නැති තැන දරුවන් හා බිරිඳ බස්සවා මුළු කන්දම ආපස්සට එන්නට මට සිද්ද වුණා. ඉන් පසු කන්ද පාමුල සිට ඉතා අසීරුවෙන් රෝද පුටුව ඔසවා ගෙන එම දරුවාගේ නිවසට යන්නටයි අපට සිද්ද වුණේ. කොහොම වුණත් ඒ අසරණ දරුවාට රෝදපුටුව ලබාදුන් පසු මෙතෙක් අප විඳි වෙහෙස සිඳී ගියා.
අහිංසක හීන..
අප ඉන්පසු පිටත් වුණේ කෙළින්ම නුවරඑළියටයි. ග්‍රෙගරි වැව අසබඩ කුඩා හෝටලයක නවාතැන් ගත් අපි ඊට පසුවදා සඳතැන්න බලා පිටත් වුණා.
ග්‍රෙගරි වැවයි හඳපානයි...
සඳතැන්න පාරිසරික කලාපය පිහිටා තියෙන්නේ නුවරඑළියේ සිට ඉතා සුළු දුරකින්. නුවරඑළිය බදුල්ල පාරේ ග්‍රෙගරි වැව උද්‍යානය අවසන් වනවාත් සමගම මහගස්තොට හන්දිය හමු වෙනවා. එතැනින් වමට හැරී කිලෝමීටරයක් පමණ දුර ගමන් කළ විට මේ ඉතා සුන්දර පාරිසරික කලාපයට පිවිසිය හැකියි. 
එවක නුවරඑළියට බීජ අර්තාපල් සැපයූ ගොවිපොළ වන මෙය දැන් පාරිසරික සංචරණ කලාපයක් ලෙස සංවර්ධනය කර තිබෙනවා.
සඳතැන්න
මෙහි ඇතුළත සංචරණය සඳහා ඔබ සෆාරි ජීප් රථයක සේවාව ලබා ගත යුතුයි. පැය දෙකකට ආසන්න සංචරණයක් සඳහා එක් රථයකට රුපියල් දෙදහසක මුදලක් ගෙවන්නට සිදු වෙනවා. මා යන වේලාවේම තවත් දරුවන් තිදෙනෙකු සමග තවත් පවුලක් පැමිණ සිටි නිසා අප දෙගොල්ලනටම එක් ජීප් රථයක ගමන් කර වියදම බෙදා ගන්නට හැකි වුණා.
කුළු මීමුන්
උදෑසනම මේ උද්‍යානයට ඇතුළු වන්නන්ට කුරුලු විශේෂ ගණනාවක් දැක ගන්නට හැකියි. මේ උද්‍යානයේ අතරමග රථයෙන් බහින්නට අවසර නෑ. උද්‍යානයේ ඉහළටම ගමන් කළ විට ඉදිකර ඇති නැරඹුම් ස්ථානයේ ඔබට ජීප් රථයෙන් බසින්නට පුළුවනි. එතැන් සිට මධ්‍යම කඳුකරයේ අතිශය චමත්කාර දර්ශනයක් කුරුලු ඇසින් නරඹන්නට ඔබට අවස්ථාව ලැබෙනවා.
හක්ගල කඳුපන්තිය
අංශක 360ක දර්ශනයක් දක්නට ලැබෙන විරල අවස්ථාවක් මෙතනදී ඔබට අත්දකින්නට පුළුවනි. එමෙන්ම තැන්න කෙළවර මොහොර බෑවුමක් මගින් නිර්මිත පුංචි ලෝකාන්තයකුත් මෙහි තිබෙනවා.
පුංචි ලෝකාන්තයෙන් පහළ..
කඳුකර වළාකුළු වනාන්තර සමීපව නිරීක්ෂණය කරන්නටත් මෙහිදී අවස්ථාව ලැබෙනවා. ජීප් රථයේ රියදුරා පැවසූ පරිදි මෙහි කඳුකර කොටින්, කුළු මීවන්, ගෝනුන්, වළි කුකුළන් පමණක් නොවෙයි මෑතක සිට මොනරුන්ද දක්නට ලැබෙනවා.
කඳුකර වළාකුළු වනාන්තර
දීර්ඝ ගමනක් නිමාකර අපි නැවත හපුතලේ, බොරලන්ද හරහා බෙරගලට පැමිණියා. ඉන්පසුව පඹහින්න හන්දියෙන් හැරී සමනලවැව ජලාශයේ කාන්දුව සිදුවන තැනින් දියනා ගත්තා. මෙය පරිස්සමෙන් කළයුතු දෙයක් වන්නේ ආසන්න දිනකදී මේ තටාකයේ ගිලී තරුණයෙක් මිය ගොස් තිබුණු නිසා. රත්නපුර පානදුර පාරෙන් අධිවේගී මාර්ගයට පිවිස හවස් වෙද්දී ගෙදර එන්නට අපට හැකිවුණා. වයස අවුරුදු 38ක් වුණත් ගමන පුරාම කිසිදු කරදරයක් නැතිව කඳු පල්ලම් දිගේ පරිස්සමට අප රැගෙන යන්නට අපේ පැරණි වැගන් රිය සමත් වුණා.
ප.ලි.
තඩියා මහතාගේ ඉල්ලීම පරිදි ඕං වාහනේ පින්තූර ටිකකුත් ඇලෙව්වා